تنهایی همیشه بد نیست، گاهی باید تنها شد، تنها بود، تنها ماند و تنها رفت.. به قول مادرم: اگر تنهایی بد بود که خدا تنها نبود، اما گاهی نیز میگوید : تنهایی فقط برای خداست! این روزها اگر جایی به جمعی برخوردی، شک نکن که پای نفع عده ای در بین است و پای فداکاری عده ای دیگر، زندگی در تنهایی به من آموخت که برای جلب محبت دیگران باج ندهم، کسی که صادقانه و خالصانه مرا بخواهد، بدون دعوت میخواهد، بدون صرف هزینه، این روزها آدمها فقط با همند نه برای هم، و صداقت و یکدلی، پازلهای گمشده ی روابط انسانهاست. آدمی وقتی تنها شد و تنها ماند، به شناخت واقعی از خود و اطرافیانش میرسد، گاهی آنقدر دلت از این شناخت میشکند که از خودت نیز متنفر میشوی، از عمری که بیهوده و برای ناکسان هدر شد، اینجاست که سختی بی کسی را به شادی دروغین در جمع بودن ترجیح میدهی و به وقت انجام کارهای روزانه، بجای زمزمه ی ترانه ی عاشقانه،برای دلبندانت میخوانی:دلا خو کن به تنهایی،،،،،،،،،،،،،،،،،،، که از تن ها بلا خیزدپریسا

بزن در این خانه را، چشمان من خیره به در، مشتاق دیدار تواند، بخوان مرا، ساده بخوان خط به خط این واژه ها، همدرد و همراه تواند، گرچه مجازی و غریب، لیکن فضای خانه ام، با رنگ و بوی ساده اش، محتاج افکار تواند.. دنیای سرد واقعی، دور است از دستان من، روزهای خوب سادگی، رفتند از احوال من، در غربتی که مانده ام، کس یاد ما نمیکند ای دوست جز تو هیچکس، دردم دوا نمیکند در روزگار بی کسی،با این همه دلواپسی، شاید تو هم مثل منی، کاین گونه در فضای وب، تنهایی پرسه میزنی، من با خدا و بچه های کوچکم کنار تو، احساس خوب کودکی، مشتاق و بی قرار تو، با هر حضور گرم تو، گل میکند شعر و خیال، بر دست تو بوسه زند، صفحه ی افکار محال پریسا با احترام

خسته بودم، یاد تو از پیکرم بُرد خستگی،
یاد من آورد صبوری و خشوع بندگی،
ضامن آهو که باشد پادشاه قلب من،
میگریزد از وجودم ناامیدی، بردگی،
من بسی خوشبخت هستم زیر چتر مهر تو،
یا رضا میگویم و شیرین گردد زندگی،
یا رضا و یا رضا و یا رضا گویان روم،
سوی منزلگاه پرنورش با شرمندگی،
یک شفاعت از تو نزد حق، برایم کافی است
آنقدر جایت عزیز است نزد رب دربندگی

پریسا

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(ع)

بی خیالی آنقدرها هم بد نیست، مثلاً وقتی بی خیال ماه میشوی و با ابرهای تیره عشقبازی میکنی، مثلاً وقتی دنیا درگیر جنگ بر سر نفت است و تو برای شمعدانیها قصه میگویی، شعر میسازی، مثلاً وقتی به رویت لبخند میزنم و تو در افکارت گمی و من بی خیالِ ناراحت شدن میشوم،مثلاً وقتی بی خیال خواب شبانه، پرستار میشوم تا نسل فردا را ببینم، بی خیالی آنقدرها هم زشت نیست، زمانیکه همه چیز دست به دست هم داده تا تو را بیازارد، زمانیکه زمین برعکس میچرخد تا جای روز و شبت را تغییر دهد، زمانیکه فرسنگها از خودت دور شده ای، زمانیکه منتظر آشنایی نیستی که زنگ خانه ات را به صدا درآورد،